Puzzelverhalen

Week 1

Week 2

 

Verhaal1 - 2 - 3 - 4 - 5

Verhaal1 - 2

 

Alle gasten, behalve Hermine die alvast de receptie bekijkt, controleren de begane grond en de eerste verdieping op eventuele uitgangen. Alle deuren en ramen zijn hermetisch afgesloten., waardoor de voordeur de enige uitgang blijkt te zijn. Gerard vraagt zich af of de brandweer het pand als veilig zou bestempelen, maar dat is van latere zorg.
‘Als de voordeur niet opengaat, trap ik een raam in. Of een deur!’ roept Wilma die bij de voordeur staat, hijgend van de zenuwen alsof ze alleen daar een portie zuurstof naar binnen kan krijgen.
‘We vinden de code en maken de deur open. En anders bellen we de politie. We maken geen ramen of deuren kapot,’ zegt Gerard rustig. ‘Kom, we zoeken de code.’

Klik willekeurig op het plaatje om te kijken wat er allemaal in de hotel lobby ligt.

(De i onderin het plaatje hoort er niet bij.)
(Serieus, die hoort er echt niet bij.)

‘Kijk, het geannuleerde jubileum.’ Hermine toont het blaadje. ‘De huidige eigenaar annuleerde het, omdat een maand ervoor zijn vader overleed. Althans, Pierre is verdwenen. We gaan ervan uit dat hij is overleden. Ik zou ook gaan. Toen ik hoorde van Pierres verdwijning, was ik een week van slag en blij dat het feest niet door ging.’
‘Beste mensen, ik wil graag weg. Zullen we zoeken naar de code en niet mijmeren over zaken die we toch wel vergeten.’ Het is Mariëtte die willekeurig stapeltjes brieven uit de vakjes plukt en teruglegt zodra ze ziet dat ze onnodig zijn. ‘Hé, kijk nou wat er achter de balie ligt. Hier kunnen we wel een paar dagen mee voort.’
Ernst-Willem pakt een boek van de kast. ‘Hmm, ik vind de eigenaar geen type dat leest.’ Hij plaatst het boek terug en scharrelt verder.
‘Weten jullie,’ zegt Gerard, ‘dat wachtwoorden vaak een datum zijn of een jaartal of een combinatie daarvan. In ieder geval getallen die niet veranderen.’
‘Het jaartal!’ roept Wilma uit. ‘De datum. Dat jubileum, wanneer was dat?’
Hermine noemt de datum.
Wilma probeert alles uit: dag, maand en de twee jaartallen die mogelijk zouden kunnen zijn. Maar er komt geen enkele reactie van het alarmsysteem. ‘Niets! Niets!’ schreeuwt ze.
Hermine loopt langzaam met haar rollator naar Wilma toe en troost haar. ‘Het komt wel goed. We komen hier wel uit.’
‘Hier heb ik een stukje papier,’ zegt Ernst-Willem.
Iedereen kijkt naar hem.
‘Wc-papier?’ vraagt Mariëtte.
‘Nee, nee. Een stuk verfrommeld papier, ziet er oud uit. Hoeveel cijfers zijn er nodig?’
‘Zes,’ zegt Hermine.
‘Dan denk ik dat we hier iets mee kunnen.’ Hij legt het papier op de balie, niest twee keer in zijn elleboog en iedereen wijkt 1,5 meter uit zijn buurt.
Mariëtte zucht. Hier kan ik niets mee. Ik denk dat ik even wat ga drinken. Misschien is er wel … ehm … koffie in het restaurant. Ik zie jullie zo.’ En weg is ze.
Wilma en Hermine komen erbij staan en bekijken het briefje.
‘Sleutels,’ roept Wilma, sjort alle sleutels van de muur en kan niet voorkomen dat ze allemaal op de grond vallen. Ondertussen stoot ze de vieze thermosbeker er ook af. Snel pakt ze de sleutels op. Hermine legt een hand op haar arm en samen sorteren ze de sleutels en leggen ze bij de kast.
‘Oké, oké,’ Wilma’s stem klinkt al iets rustiger. ‘Ik heb de sleutels met de cijfers eraan. Meer zie ik er niet. En nog een paar andere sleutels waar niets op het label staat. Het aantal correspondeert met het hoogste cijfer bij de vakjes. Maar welke sleutel moeten we dan hebben. In welk vakje vond je dat briefje?’
Ernst-Willem komt bij haar staan en wijst naar het vakje. ‘Daar staat niets bij.’
‘Ja, dan weet ik het ook niet meer!’ Wilma gooit haar handen in de lucht om haar wanhoopskreet kracht bij te zetten.
‘Rustig maar, meisje,’ zegt Hermine en legt een hand op haar rug.
‘De huidige eigenaar heeft weinig weggegooid,’ zegt Gerard. 'Naast de post die sinds de jaren ‘90 niet is opgehaald en het affiche met de annulering, zie ik zelfs nog een verjaardagskaart uit de jaren ‘50. De vrouw van Pierre heette, denk ik, Chantal.’
Hermine knikt. ‘Ja, zo heette ze. Een mooie vrouw en ze kon schitterend zingen. Ze stierf in 1989 na een kort periode, waarin ze zeer ziek was. Met mijn 72 jaar ben ik al zelfs ouder dan dat zij is geworden.’
Een groepszucht klinkt door de hal. Alle spullen die ze vonden leggen ze op de balie, behalve de rollen. De vieze koffiebeker wordt apart gezet.

Op dat moment bel jij naar je vader om te horen hoe alles gaat. Hij legt je uit dat ze als gasten het erbij hebben gelaten wat betreft de wc-rol diefstal. In bizarre tijden doen mensen wanhopige daden. Hij heeft goed geslapen, vooral omdat niemand meer met de lift naar beneden is geweest. Ze hebben alleen nu een ander probleem. Hij vraagt of jij kunt helpen. De gasten tonen alles wat ze hebben gevonden.
‘Je was echt fantastisch hoe je die wc-rol dief had gevonden. Deze code weet jij, denk ik, ook wel,’ zegt je vader.
‘Nou pap, misschien wel. Ik kreeg direct een ingeving en als die klopt dan kun je de eerste set cijfers en het laatste stel cijfers bij elkaar optellen en dan heb je het midden van de code.’
Je noemt de code en inderdaad gaat de deur open.

Wat is de code?